Full text : Unser Schönes Samland

ner Insel ? Es war ein fröhlicher Dom,
mit seinem Spitzdach, das hoch in den
Himmel ragte. Von der Domuhr lernte
ich die Zeit ablesen. Ehrfürchtig stand
ich auch vor dem mächtigen Schloss. Wie
klein kam ich mir davor vor! Aber dann
ging es in den Tiergarten. Wie viele Tiere
 gab es eigentlich dort ? Und wie gut
sie alle aussahen, gepflegt mit glänzendem
 Fell und gut genährt. Ein wenig
müde saßen wir dann später draußen auf
der Terrasse des Tanzkaffees. Eine Kapelle
 spielte. Aber mich interessierte nur
noch mein riesiger Eisbecher. Ob ich das
winzige Sonnenschirmchen drauf mitnehmen
 durfte ? Durch die gepflegten
Anlagen bummelten fröhliche Menschen,

 lachende Kinder spielten auf dem
Rasen.
Ich stockte in meiner Erzählung.
Konnte man Erinnerungen wiedergeben?
Konnte man Heimweh verständlich machen?

Meine Freundin schien mich aber zu verstehen.
 „Ich wünsche dir eine gute Reise“,
 sagte sie, „und komm gut wieder
zurück.“

Marlies Stern
Via 27 Marzo, 65
1-19122 La Spezia
Italien
Tel.: 0187 -730 412

r

Ach, Trutsterke, komm hi mi rönn,

öck mott die watt vatelle,

huck die bi mi hier oppe Bänk,

öck kann dabie Katoffel schölle.

Höst du geheert von Petreits Franz?

De wöll söck jetz verfriee,

der Gretelke moak he dem Hojf,

dat hätt wat to bediee.

On hässt du dieset schon geheert,

de Kuhnsche, de ward arwe,

on nich to knapp, dat sejj öck die -
wenn ähre Briedgams starw'e.

Na dat ös vleicht e domme Gered,

de wolle ähr bloß becirce,

dat ös doch bloß, damött de Flört

bekömmt de nötje Würze.

De Noabersche

Wat du nich sejjst, de Petreits Franz?

Dat ös mi doch e Schlömmer,
de rennt doch hinder jeder Schörz,

je öller desto dämmen

Doch domm sönd ok de Wiewerslied,

als ob se dat nich weete,

dat de von Blom to Blomke geiht

on Nektar nöppt, dem seete.

V_____________________________

Du spreckst dat ut, wat öck gedocht,

de Leew, dat ös e Liede,
doch weet man dit öm Öller erseht,

dat lett söck nich bestriede.

Eva Pultke-Sradnick

72

Fieerowend bie uns to hus

Dat

schönste von den ganzen langen
Arbeitsdach wer de Fieerowend.
Wennde Köh ennem Stall no Futter
brölle, on de Höhner gackern on specktokeln
 vor Hunga, on de Schwien quwieke
 on radau moke, on Voda on Mutta
dabie wöre, all datt Vehtiech to vasorge.
Ok de Kinda hier on da metthelpe muste
un wenn de Perd von ehr Gescheer befreit
 wurde, „dato secht man utspanne“,
on se em galopp opp de Weid topese, vor
lauter Freid beinahe kiekelkoppske schieße.

Diese Riesen, die beinahe so grot wie
Elefanten wehre. Die am Dach so tohm
in ehr Gescheer vor dem Woge gohne un
alles dohne, watt de Mensch mett em so
wolle. De vor Freid söck opp de Weid
rolle, de Bene en de Loft. Dat wehr wahre
 Freiheit, Glück on Lebensfreude. Öck
heb se manchmal vor de Deer, opp de
Trepp, vorm Hus gehockt on diesem
Schauspiel togekickt. De Kinder tobe ook
noch mol seck ordentlich ut. Renne um
de Hiesa on speele Griepe on Fastecke
oder Völkerball.
On wenn nu alle Tiere affgefuttat were,
on en de Ställe ganz ruhig wör, ös
Muttache schon ön de Köch om dat Ovenbrot
 för de Familie torecht to mooke. De
Kinderkes kleckern ok so noh on noh ent
Hus en. No dit enemol, alle were da, bloß
dat Hermannche nich. Dat wöhr ungewöhnlich.
 Wie wehre alle glik en bestke
oppgerecht, on fange an to seeke. Öwaall
kickt wie henn, oppe Hoff, ene Stall.
Owa öwaall wör et stell, on wer nuscht
von Hermannche to sehne. Da kern ek,
an dem Buplatz vorbie „det het so, weil
da mol en Hus gestanden het. Vom Hus
wehr nuscht mehr da, bloß noch en olle
Flederbom, on en Kruschkebom.“

Wie eck da en de nech kem, hört eck so
en klägliches Wimmern. Eck ging dem
Geräusch noh, da hängt doch dat Hermannche
 mett dem Foot enne Astgabel,
mett dem Kopp no unde, on fuchtelt mett
de Arme en de Loft rem, kunn seck owa
nich helpe. Ower noch beter, ewa ein
huckt de Erika opp dem Ast on kunn nu
jo ock nich runda. Eck heb em denn da
affgehokt. Datt deed mi späder manchmol
led, dat eck em so schnell geholpe had.
Wer de Kret doch manchmol so frech to
mie.
So, on wenn nu ock noch de kleene
Kinderkes alle ent Bett wehre, on datt so
langsam schummrich wurde, ginge de
Grote, un ok de gretere Kinder, noch en
beske no bute. Da keme denn ok de
Nachboorn dato, un datt wurd noch en
beske plachandert. Wie dat Wetta wohl
morge ward, on so.
Allmälich keme ok de Fledermies. De
kreisste dann om unsere Köpp rem. Et
wurde dann emmer mehr, dat wer dann
schon en beske grurich. On de Grote
sechte: „Wenn de sek en de Hoor verkralle,
 krecht ma se nich mehr rut.“ So
verschwunde ok de gröteren Kinda, en
beske schnell, ok de Öllern keme noh.
On de lewe Gottke hät sin Mantel breet
gemockt, on ewa ons gedeckt, on op uns
opgepast, dat wie ruhig on en Frieden
schlope kunne. Dat wer en klenet Derp
in Ostpreußen, dat et hiede nich mehr
geft.

Erzählt von

Eva More 11
An den Ziegelteichen 14
21217 Seevetal